Over deze site

home
 
Op deze site stonden een hele reeks pianostukken gebaseerd op bekende songs en muziekstukken. Lees meer. Er was geen enkel kopie bij van een bestaande uitgave. U vindt de muziek nu terug op dit YouTube kanaal: Klik
 
Toch werd deze site regelmatig aangevallen door mensen die meenden te spreken in naam van het auteursrecht, hoewel ze in de eerste plaats reageerden uit financieel eigenbelang. U kan het relaas hiervan hieronder lezen.
De discussie over (il-)legaal downloaden en auteursrechten wordt steeds boeiender. Onderzoek wijst uit dat steeds meer mensen vinden dat de auteurswetten verouderd zijn sinds de komst van het digitale tijdperk: Lees meer
 
In 2008 krijgt Pigmalion vzw een telefoontje van Semu met de vermelding dat er klachten zijn wegens auteursrechtenschendingen op deze site. Semu kan of wil niet zeggen van wie of wat, maar wat op de site gebeurt, mag volgens hen niet. Maar als we bij hen een licentie kopen, zullen deze klachten wel geregeld worden, is de boodschap. We gaan op dat aanbod niet in. We geven geen geld aan obscure bedrijfjes die zwijggeld eisen.
 
Kort daarna krijgen we mails van Sabam (wat een toeval, niet, Semu?). Of we een lijstje kunnen maken van alle midifiles op de site, zodat zij kunnen uitmaken hoeveel daarvoor aan hen moet betaald worden. Voor dat idiote huiswerk hebben we echter geen tijd. De files worden voortdurend herwerkt, verwijderd of bijgeplaatst (leve internet!), dat is onbegonnen werk. Trouwens, de site is toch ook op de computers van Sabam te zien? Waarom doen ze dat dan niet zelf?
 
Dan zomaar facturen gestuurd, oordeelt Sabam. Er wordt ons een forfetair bedrag voor 'audiostreaming' aangerekend. We gaan op hun eis niet in: facturen waarin niet staat waarvoor precies betaald moet worden, zijn niet wettelijk.
 
September 2008, Semu oogst verontwaardiging in het dagonderwijs en dwingt Minister voor Vereenvoudigen Vincent Van Quickenborne tot maatregelingen. Semu probeert ons het zwijgen op te leggen naar aanleiding van ons initiatief kopieermij.net, ook te volgen in discussies op bartcaron.be en visionairbelgie.wordpress.com, maar slaagt daar niet in.
 
Ondertussen lijkt het ons voor de site interessanter om het audiogedeelte te linken naar een kanaal op YouTube. Op vraag van enthousiaste surfers: '...leuk idee, dan kan ik ook direct horen hoe het stukje klinkt!'
 
Sabam factureert ons voor het linken naar YouTube. We willen van hen weten over welke links dat dan precies gaat. We krijgen geen antwoord. Op hun eis gaan we niet in.
Sabam eist per aangetekend schrijven de links van de site te halen. Op hun eis gaan we niet in.
 
Op ntb.net lazen we immers: "je bent geen vergoeding verschuldigd als je geen muziek op je site hebt staan, maar linkt naar een andere site (zoals iTunes, Bol.com, Youtube) waarop de muziek te beluisteren is." Ook Sabam kan hiertegen geen bezwaar maken, bevestigde ons een gespecialiseerd jurist.
Daarbij presteert de juridische dienst van Sabam het om in haar brief naar ons in de adressering van 4 lijntjes 3 fouten neer te zetten, met daarbij een totaal verkeerde gemeente. Proficiat in ieder geval aan de postdiensten die zoiets toch nog op de juiste bestemming krijgen ;-)
 
Op 12 mei 2009 krijg ik bericht dat YouTube een aantal filmpjes van mijn kanaal heeft verwijderd "as a result of a third-party notification by sabam cvba claiming that this material is infringing", met andere woorden, dat ze auteursrechtelijk geclaimd worden. Niet alle filmpjes zijn weg, wel lukraak enkele titels, onder andere een opname van Simon, 7 jaar, die mijn (ik ben GEEN lid) piano oefeningetje voor beginners speelt. Het duurt 28 seconden: klik
en het stuk dat Jana (14 jaar) zelf maakte: klik
Sabam HEEFT ER GEEN ENKEL RECHT OP MAAR CLAIMT HET WEL.
 
 
 
We sturen een tegenvordering naar YouTube die, op een correcte manier de geijkte procedure volgend, mijn materiaal onmiddellijk weer terugzet:
 
 

Nieuwe initiatieven proberen op een andere manier de auteursrechten toe te passen. Lees meer

 

Voorjaar 2010: een mailtje van de Nederlandse uitgeverij Mega Pop: ik mag geen bekende titels gratis aanbieden op mijn site, zeggen ze. Zelf kunnen ze geen rechten claimen, daarom sturen ze een klacht naar Emi Nederland, die me mailt: "Je mag geen bewerkingen maken zonder onze toestemming." Als ik vraag hoe die toestemming te verkrijgen, is het antwoord: "We sturen u formulieren ter aanvraag en na invulling en betaling krijgt u toestemming." Dat ik geen uitgeverij heb en er niets aan verdien, is voor hen geen punt. Dat ik geen dagen kan wachten op elke toestemming, en van elke song een administratie kan opstarten, is voor hen geen punt. Dat mijn moeder toch ook niet telkens als ze soep maakt, rechten moet aanvragen en betalen bij de uitvinder, stel u voor! is voor hen geen punt. Die arme artiesten (en vooral de hele business errond) moeten kost wat kost vergoed worden, dat is voor hen het enige punt. Ik doe de aanvragen niet, ik hoor verder niks meer van hen.

Maar waar het mij nu eigenlijk echt om gaat is het volgende: Wat Mega Pop uitgeeft, of anderen, vind ik zelden bruikbaar. Hun versie van Viva la Vida is maar één van de vele manieren waarop je het kan spelen (check YouTube maar eens), en klinkt in mijn oren maar mager: YouTube. Vergelijk: YouTube. Dat is ieders zijn smaak natuurlijk, maar men kan ons toch niet verplichten hun versie aan te kopen en te gebruiken?

En nog: de pianomuziek van Yann Tiersen heeft ontzettend veel fans. Zijn muziek circuleert al jaren in duizenden kopies op het internet. Tot 2010 waren in de handel twee boeken van hem te vinden. Eind 2010 verschijnt Pianoworks 1994 - 2003. En moeten we nu weer 10 jaar wachten op de bladmuziek van de laatste 7 jaar dan? ... Lees verder